زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت عاقلا مکن کاری کاورد پشیمانی
ای شهر آشوب من
شهر من همه آشوب شد از قهرت،
سرزمینم همه اغتشاش از رأيت،
سر ريز از اتهام .
تنها در سرزمين من است كه عروسك خر و ميمون
پر فروش ترينها هستند،
تنها اينجاست كه راوي آنگونه روايت مي كند و نادم اينگونه ندامت،
مُخبر آنگونه اِخبار مي نمايد و متهم اينگونه اعتراف،
حاكم آنگونه نان مي دهد و محكوم اينگونه جان.
تنها در ميهن من است كه اتاق فكر، دو جاست:
توالت و زندان
نمی گذارند فریاد کنی سکوتت را
نمی شود دریا کنم کویر لوتت را
نمی شود دمی بدون تبلیغ به سر کنیم
نمی گذارند عید را بی تشویش به در کنیم
نمی گذارند داستانها بی خدا آغاز شود
نباید ترانه ی من بی نماز ساز شود.
حتما باید موهایمان ترمیم می شدند
باید آدمهای پستمان تکریم می شدند
باید سرمان گرم افیون و تخدیر باشد
باید دروغگاهمان به فکر تکثیر باشد.
باید تاریخ می دانستیم تا اسیر پوپولیسم نمی شدیم
باید آویزان صبر و وهن و "سر به نیسم" نمی شدیم
آری ما "سر به نیست" شدیم
پیرو مکتب "سر به نیسم" شدیم
استشمام تلخی به من می گوید که:
خلق این بار نیز رکب خواهد خورد
رکب از ناکسانی وجه المرکب خواهد خورد
1. انگاره[1] حدود هفده میلیون رأی
پرده اول؛
چند ماه پیش از نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری حکومت جمهوری اسلامی:
6 سیخ جیگر سیخی 3 هزار
ريال
پرده دوم؛
چهار سال بعد، چند ماه پیش از اتمام دولت فخیمه جناب آقای دکتر محمود احمدی نژاد:
6 سیخ جیگر سیخی 6 هزار
ریال
همه آیا دانند؟
معترض می شوم پس زنده ام.
2. انگاره[2]
من
کسی که بخاطر بوی چُس، معتاد ِ سیگار می شود
به دلیل صدای گریشاندو ی گوزش آن را ترک می گوید.
"چُس آورده را گوز با خود می برد."
خسرو جان به خود مگیر هرگز
هتاکان دانند.
[1] به معنی سرگذشت
[2] به معنی تصور و خیال
آنگاه که ما خود را گرم داریم
کسی زیر سرمای برنده ی یک تازیانه
درد می کشد
آن هنگام که ما غذا تناول می کنیم
گرسنه ای، شبی دیگر را به عزای سیری نشسته است
آن زمان که ما متعمقانه کتاب می خوانیم
متفکری، به جرم کتاب هایی که خوانده
در انفرادی ست
آن وقت که ما در خاموشی می آرامیم
زندانی ای، به 24 ساعت نور ِ قرمز ِ خیره کننده
عادت کرده است
آن لحظه که ما لذت اورگاسم را می چشیم
به آلت مجرمی، جریان برق وصل شده
تا فراموش نشدنی ترین شکنجه را تجربه کند.
وآن هنگام که ما سرخوش زندگی می کنیم
محکومی به اعدام ،
زمان ِ مانده تا مرگش را
شمارش معکوس می کند.
کجای کاری عمو؟
بی رمق و ساییده به خانه باز می گردی
در ایستگاه میرداماد می بینی اش
او هم به محض دیدن تو راه می افتد
کمی مکث تا مطمئن شوی به دنبالت می آید
و آخرین نگاه چشم تو چشم ِ هم
در آخرین لحظه ممکن پیش از سوار شدن
هر ایستگاه نگاهت به واگن مجاور است
تا کنجکاویت را ارضا کنی و بفهمی کجاست منزلگه او؟
و در تمام طول مسیر به این می اندیشی که
مولوی چه ایستگاه مناسب و رومانتیکی ست برای پیاده شدن
کوچه پس کوچه های اعدام،
گذرهای بازار
محله ای کهن
چه جغرافیای نوستالژیکی دارد
در این اثنای شب
برای عشقبازی
در پیچ و خم این فکر،
به ناگه نظاره می کنی آن گل پیکر را
در سکوی ایستگاه مولوی
آری، او پیاده شد در همان مکان رؤیایی
و تو انتخاب کردی
که این بار نیز بگذری
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد نکن تا نکنی بنیادم
چرا که بنیاد ما سست و استوار است و زرتی به FUCK می رود.
